Zeven stekkers in één stekkerdoos: hoe mijn zolder in Roden een echte werkplek werd

Zeven. Zoveel stekkers zaten er afgelopen voorjaar in de stekkerdoos onder mijn bureau op zolder, en die stekkerdoos hing zelf weer aan een haspel die via het trapgat naar de overloop liep. Laptop, twee schermen, printer, een bureaulamp, een ventilator en de oplader van mijn telefoon. Ik doe als zelfstandige de salarisadministratie voor een stuk of twintig kleine bedrijven in Drenthe en Groningen, en sinds ik niet meer twee dagen per week bij een kantoor in Groningen zit, is die zolder mijn kantoor.

Ons huis in Roden is een twee onder een kap uit de jaren zeventig. Beneden prima, maar boven was alleen ooit gedacht aan een wasmachine en wat dozen met kerstspullen. Eén stopcontact bij de trap, één lichtpunt in het midden van de nok. Daar had ik het twee jaar mee gedaan.

Waarom de wifi op zolder niet te vertrouwen was

Het stroomgedoe viel me eerlijk gezegd minder op dan het internet. De router staat in de meterkast beneden, en tegen de tijd dat het signaal twee verdiepingen omhoog was gekropen, haperde elk videogesprek. Een klant in Leek vroeg een keer of ik vanuit een trein belde. Ik had een repeater op de overloop geprikt, die het een week goed deed en daarna vooral leek te doen wat hij zelf wilde.

Een kennis die in Peize een vergelijkbare verbouwing had gedaan, vertelde dat zij een netwerkkabel van de meterkast naar boven had laten trekken, in dezelfde ronde als een extra groep voor de zolder. Dat zette me aan het denken. Als er toch iemand met kabels door het huis gaat, waarom dan niet alles tegelijk.

Eén middag, drie oplossingen

Ik heb in mei een elektricien Roden gevraagd om mee te kijken. Hij liep eerst rustig de hele route af, van de meterkast via de trapkast naar de zolder, en wees aan waar een kabel onzichtbaar omhoog kon. Daarna keek hij naar mijn stekkerdoos en trok een gezicht dat meer zei dan een uitleg. Het probleem was niet dat er te veel apparaten waren, legde hij uit, maar dat ze allemaal op dezelfde groep zaten als de wasmachine en de droger. Draaide die droger op maandagochtend, dan zat ik samen met dat ding op één draad.

De oplossing bleek overzichtelijk. Een eigen groep voor de zolder vanuit de meterkast, zes dubbele stopcontacten verdeeld over de wanden, waarvan twee direct bij het bureau. Een netwerkkabel langs dezelfde route, met een wandcontactdoos naast het bureau. En een paar extra lichtpunten in de schuine kanten van het dak, omdat ik in de winter om vier uur ’s middags in het donker zat te turen.

Het werk kostte een kleine twee dagen. De haspel ligt nu weer in de schuur, waar hij hoort.

Wat ik er zakelijk aan heb

Het grootste verschil merk ik niet aan de stopcontacten, maar aan mijn hoofd. Ik zit niet meer met een half oog op het wifisymbool te gluren als ik een klant aan de lijn heb. Mijn videogesprekken lopen via de kabel en vallen niet meer weg. Mijn boekhouder vroeg nog of ik de kosten van de zolder als werkruimte kan opvoeren, en daar zijn regels voor waar ik zelf nog in duik, maar dat staat los van de vraag of je er prettig kunt werken.

Wie in Roden of omgeving ook van zolder een vaste werkplek maakt, heeft vaak hetzelfde verhaal: begonnen als tijdelijke oplossing, blijven hangen omdat het werkt. Ik heb het zelf veel te lang laten sloffen voordat ik er een elektricien Roden bij haalde, en achteraf had dat een jaar eerder gekund.

Deze week regent het bijna onafgebroken. Het dakraam tikt, beneden draait de droger, en mijn scherm blijft gewoon aan. Tussen de middag loop ik een rondje over de Brink, langs het beeld van Ot en Sien, en als het droog blijft verder naar Huis Mensinge. Daarna gaat de trap weer op, naar het kantoor dat geen zolder meer is.